De kracht van resilience voor maatschappelijk kwetsbare jongeren.
Heel wat jongeren moeten vanuit een ongunstige uitgangspositie hun leven opbouwen. We zijn dan ook geneigd bij probleemgedrag terug te kijken naar het verleden van de betrokkene en naar de belastende en uitlokkende factoren. Resilience keert het perspectief om en buigt zich over de elementen die maken dat iemand tot een gezonde en evenwichtige persoonlijkheid kan uitgroeien ondanks een ongunstige context. Het artikel van JO MORREEL beschrijft deze componenten en hoe men door het bevorderen ervan de veerkracht van mensen kan doen groeien.
Kinderen, kwetsbaar, gekwetst. Voorbij het slachtofferschap in de lijn van het contextuele denken en het salesiaanse opvoedingsproject.
Wat kwetsbaarheid bij jongeren en contextueel denken met elkaar te maken hebben wordt verduidelijkt in de bijdrage van ANNEMIE DILLEN. Kwetsbaarheid blijkt ook een inter-generationele component te hebben en tot nieuwe kwetsuren bij de volgende generatie te kunnen leiden. Toch kan mits de nodige ondersteuning deze negatieve spiraal omgebogen worden tot een positieve. Voor de opvoeder en hulpverlener liggen hier specifieke kansen.
Maatschappelijke kwetsbaarheid verminderen door de binding met de school te verhogen.
NICOLE VETTENBURG verkent in dit artikel het mechanisme van maatschappelijke kwetsbaarheid bij jongeren en de rol die de school kan opnemen in het verminderen van deze kwetsbaarheid. Zij pleit daarbij voor het verhogen van de binding tussen deze jongeren en de school en vertaalt dit naar zeer concrete aandachts- en werkpunten.
Schoolverzuim tussen onderwijs en hulpverlening.
De casus die JAN MALFLIET in dir artikel bespreekt, illustreert hoe belangrijk het binnen de hulpverlening is om bij gekwetste jongeren de eigenlijke ‘hulpvraag’ op het spoor te komen. Een louter juridische of cultureel-maatschappelijke benadering volstaat niet. Pas als de jongere echt ‘gehoor’ vindt voor zijn verhaal en zo zijn hulpvraag ‘talig’ kan maken ontstaat er ruimte voor een antwoord op deze vraag. Een antwoord dat niet van buitenaf komt maar waarin de jongere zelf zijn innerlijke kracht en verlangen aanboort om zijn problemen aan te pakken.
Stem geven aan kwetsbare jongeren. Vanuit Emmanuel Levinas op zoek naar de ethische grondslagen van de opvoeding.
In dit artikel biedt ROGER BURGGRAEVE een krachtig filosofisch kader om kwetsbaarheid bij jongeren te erkennen als een ethische imperatief (‘Gij zult niet doden’). Deze imperatief tekent ten diepste de opvoedingsrelatie waarin de jongere een radicale prioriteit krijgt, juist omwille van zijn kwetsbaarheid. In ‘gehoor’zaamheid aan het bovengenoemde verbod kan opvoeding vorm krijgen als het ontplooien van de vrijheid en verantwoordelijkheid van de jongere die zo op zijn beurt aan deze ethische imperatief gehoor kan geven.
Van orthopedagogiek naar orthodidactiek. Kwetsbare jongeren leerkansen bieden in het vormingscentrum de Waai.
Voor de leervragen van heel wat kwetsbare en gekwetste jongeren bieden de klassieke onderwijsinstellingen geen antwoord. Dit vertaalt zich onder meer in leerachterstand, schools disfunctioneren, spijbelgedrag... Deze jongeren vallen daardoor feitelijk uit de ‘onderwijsboot’. Toch hebben ook zij het recht en de plicht te leren. Het OBC De Waai heeft een eigen vormingscentrum opgericht om met dit dilemma om te gaan. Het artikel van MARK DE VEIRMAN en CYRIEL CRAEGHS verduidelijkt de werking en bedoeling van dit vormingscentrum en illustreert dit aan de hand van een concreet begeleidingstraject.
Verbondenheid als antwoord op 'de-link-wentie'.
Dat de puberteit omwille van de uiteenlopende ontwikkelingsopdrachten en -processen die haar kenmerken op zich al leidt tot kwetsbaarheid bij jongeren, wordt verhelderd door GIE DEBOUTTE. Door een aantal, vaak maatschappelijke factoren, leidt deze kwetsbaarheid bij een deel van de jongeren tot het stellen van delinquent gedrag. Dit artikel houdt een krachtig pleidooi voor het werken aan verbondenheid om hier op verschillende niveaus preventief mee om te gaan.
Wat maakt handelen tot pedagogisch handelen
Patrick Vandelanotte is als orthopedagoog werkzaam in het OOOC De Waai in
Eeklo. In deze bijdrage concentreert hij zich wat ons handelen tot pedagogisch
handelen maakt. Geen discours over principes en wondermiddeltjes maar wel
over invloeden en kapstokken die opvoeding mogelijk maken en die opvoeders
kunnen helpen op de weg die ze afleggen met kinderen en jongeren.
Aanverwante thema's: hulpverlening, preventief systeem